İsimsiz

uyku ilacina gerek yok, bana bir gorev verin ve uykunun bir anda nasil bastirdigini gorun. sorumluluk = uyku ❤ ben

Herkes aynıydı, bütün yüzler, hepsi sıradan. Kimsesiz değildim ama yalnızdım. O karanlığın içinde küçücük bir ışık bile yeterdi mutlu olmaya. Sonra ”O” geldi. Öyle bir geldi ki, zihnim, kalbim onla doldu. Baktığım her yerde onu aradı gözlerim. Hala da böyle. Bir farkı yok dünden. Sadece biraz kırgınım. Geçer.

Güldüğünde çizgi çizgi olan gözleri vardı. Bakmaya doyamadığım gözleri, duymaya kıyamadığım kahkahaları vardı. Hani hiç bitmesin, ömrüm boyu hep bu anı yaşayayım dediğimiz anlar vardır ya. Bana bakıp gülümsediği an zaman dursun isterdim. Hep öyle yanımda olsun isterdim. Her şeyden çok isterdim hem de. Her şeyden.

Özlüyorsun, özlemekle kalmıyorsun ölüyorsun sanki. Bir şeyler batıyor göğsüne. İçinde hiç bilmediğin bir yerler acıyor, tarifsiz. Ağlıyorsun, gözyaşlarının onu sana getirmeyeceğini bilmene rağmen. Ezberliyorsun onu özlemeyi, adın gibi. 

Gözlerimiz birbirine değmiyor gecenin iki şehrinde, kimsenin kimseye gözü değmiyorsa şiir niye?